Aan de fles

Om de varkens wat bezigheid te geven nu ze niet meer zo kunnen wroeten hadden we eerst een speelbal voor honden gekocht. Zo eentje met verstelbare opening. Vree handig om op te vullen en daarna kon je de opening heel klein maken zodat de varkens de bal veel moesten bewegen om het eten er uit te krijgen.

Dat werkte fantastisch, gedurende twee dagen.

Want zo nen bal, gemaakt om mee te spelen op een koer of gemillimitreerd gazon dat gaat blijkbaar snel kapot als ge er een varken mee over een weide door de modder laat crossen. Dat sluitingsmechaniekske kan dat niet aan.

Dus op zoek naar een betere bal en in afwachting daarvan een beetje geïmproviseerd: men neme twee flesjes (want anders vechten de varkens met elkaar) en vult die met maiskorrels.

En daarna geef je die aan de varkens en kijk je toe. Amusement verzekerd.

Heren van stand

Toen rond 1972 de twee parkwachters Micheal Willis en John Simister bemerkten dat Kune Kunes bijna uitgestorven waren in Nieuw-Zeeland deden ze een oproep om zo veel mogelijk dieren op te kopen. Met veel moeite slaagden ze er in om een 50-tal dieren te lokaliseren. 18 Dieren werden uitgekozen om mee verder te kweken.

Dat is een heel smalle genetische basis. Slechts 4 mannelijke bloedlijnen (Tutaki, Andrew, Ru en Te Whangi) en 6 vrouwelijke bloedlijnen (Jenny, Rebecca Gina, Sally, Kereopa, Awakino en Trish) bestaan. De verschillende Kune Kune verenigingen overal ter wereld waken er dan ook angstvallig over dat bij het kweken van Kune Kunes een zo breed mogelijke genetische diversiteit wordt nagestreefd. Enkel bij hen geregistreerde varkens worden dan ook als raszuiver beschouwd.

Jullie kennen ze als Jacobus en Corneel maar eigenlijk zijn hun echte namen Reestdal Andrew XIV (Jacobus) en Reestdal Ru I (Corneel).

Hun adelbrieven zijn vandaag toegekomen. Hopelijk krijgen ze nu geen kapsones want de beesten hebben een betere stamboom dan het baaske!

 

 

Van 18 naar een paar duizend dieren verspreid over 3 continenten (Nieuw-Zeeland, Europa en Noord-Amerika) is het één van de meest succesvolle instandhoudingsprogramma’s ooit. Schattig zijn helpt.

Hernia

Oeps, al bijna twee weken sinds ik nog iets gepost heb. De reden is niet ver te zoeken: ik zat/zit met ne joekel van een hernia. Dan is ne mens wel thuis en dus zeeën van tijd om iets te posten alleen heb je wegens totaal immobilisme niks om over te bloggen. We zijn hier al blij als we een beetje deftig kunnen stappen. Bukken of iets optillen is voor volgende maand denk ik (ondertussen wel weer aan het travakken voor de patron want nog steeds druk, druk op het werk).

Ik moet niet ver zoeken naar de schuldige. Een boomstronk van meer dan 100 kilo is vermoedelijk de boosdoener.

 

Toen ik begin december ons 4 fruitbomen ben gaan oppikken bij de boomgaardstichting heb ik die natuurlijk ook geplant. Op exact dezelfde plek als waar de oude stonden. Wat betekende dat ik ook de stronken heb verwijderd. ‘Laat dat zitten’, had mijn vader me nog gezegd. Maar dat staat zo lelijk, vind ik. En er zitten hier links en rechts al een paar half vergane stronken in de grond. Soit, niet geluisterd naar de pa dus.

Bij drie stronken is dat nog vrij vlot gegaan: flinke put rondom graven, wortels beetje doorhakken met de schop of bijl en de stronk kwam al snel los.

Maar bij bovenstaande stronk was dat dus niet het geval. Twee uur heb ik er staan op zwoegen en nog zat hij muurvast. Uiteindelijk uit pure armoede de gebuur om hulp gevraagd: die is met zijn tractor op onze hof gereden, een dik touw rond de stronk en de klus was op 5 minuten geklaard.

Maar ondertussen had ik me dus al geforceerd. De weken daarna is de rug slechter en slechter geworden tot ik er vorige week maandag finaal doorzakte. Een week verplichtte rust terwijl het nochtans ideaal weer was om nog te snoeien!! ‘t Zal voor februari zijn.

Ook nog even meedelen dat het Boerenerf vanaf heden over zijn eigen Facebook-pagina beschikt. Gewoon in Facebook zoeken op Boerenerf en ge ziet de varkens al van ver staan. Dat is voor de foto’s en filmkes die we niet in een post verwerkt kunnen worden maar die we toch met jullie willen delen.

Het mysterie van de verdwenen kip

‘t is triestig weer in een triestig seizoen. ‘s Morgens vertrekken we in het donker naar ons werk en als we ‘s avonds thuiskomen is het opnieuw donker. De kippen zijn voor ons niet meer dan silhouetten in een kale hazelaar (want ze vertikken het nog steeds om hun hok te gaan slapen). Enkel in het weekend zien we die beestjes nog eens op de grond rondlopen. Het was dan ook in het weekend, zo’n drie weken terug dat madam Boerenerf me vroeg of ik de koekoek al gezien had. De koekoek, dat is onze hen met een, u raadt het al, zwart-wit kleurenslag (qua beesten nen naam geven houdt ge het best simpel heb ik ontdekt. Noem u kat ‘Eugenetische project X85’ en een gans pak mensen beginnen u plotseling heel raar te bekijken, terwijl dat nochtans de perfecte naam was voor dat beestje!!) . Maar soit, ik had die kip ook niet gezien. Twee keer gans de hof afgelopen en er restte maar 1 conclusie: de koekoek was verdwenen. Geen lijk, geen pluimpje, volledig en integraal van de aardbol verdwenen. Nu had het een paar dagen voordien serieus gestormd en gewaaid. Waarschijnlijk uit de hazelaar gewaaid en ofwel door één of ander beest gevangen en opgegeten oftewel bij één van ons buren terechtgekomen, dachten wij.

Tot ik een week terug thuis kwam en madam Boerenerf me informeerde dat de koekoek terug was. Aha, dus ze zat toch bij de geburen al die tijd!

Dat bleek dus niet het geval geweest te zijn. Meer nog, de koekoek was nooit weggeweest! De zotte koekoek was beginnen broeden!! Onder de klimop, tegen de muur van ons huis had ze een nestje gemaakt en daar zat madam al twee weken op haar eieren. Ik ben dan maar snel om een broedmachine gereden met de gedachte om de kip op een paar eieren te laten zitten en de rest binnen uit te broeden. Mijn grootste zorg was niet dat de kip de eieren niet ging uitbroeden maar wel dat ze, eens uitgebroed, met de kuikens op stap zou gaan. En dat zouden die kuikens met het huidige weer waarschijnlijk niet overleven. Ik ging dat vandaag doen, maar toen ik gisterenavond de nest nog eens controleerde bleek de kip zelf de eieren uitgebroed te hebben.

Ik heb dan gisterenavond nog snel de stal in orde gebracht voor de kloek en haar kuikens. ‘t Was improviseren!

 

Een balk loopt van een venstertje links naar een venstertje rechts. Aan die balk is de warmtelamp opgehangen. En die warmtelamp krijgt dan weer haar elektriciteit via een verlengkabel die doorheen het linkse venstertje (waarvan ik het glas met een bijl heb kapotgeslagen) in onze berging uitkomt.

De kloek vervolgens met kuikens en al opgetild en in een legnest gestopt. In de hoop dat haar moedergevoel sterk genoeg was om er ook in te blijven en niet koppig terug te willen naar de klimop.

Mag ik u dan met veel trots voorstellen: de eerste Tiense vechtkriel-kuikens van 2012, volledig natuurlijk uitgebroed en in blakende gezondheid!

Wel een beetje aan de kleine kant vind ik. Maar kom, de moeder is vol trots, en ik eigenlijk ook wel een beetje. Het jaar is goed begonnen.

The great Escape

De voortvluchtige: jacobus, a.k.a. de dikke kleine, a.k.a. de ontsnappingskoning

De medeplichtige: solar power, een oost-Duitse immigrant met schuldproblemen, veroorzaakte op het opportune moment een stroomonderbreking in het beveiligingsnet. Solar power wijdt dit aan het ontbreken van voldoende zonlicht wat resulteerde in een verminderde visibiliteit wat volgens hem de reden van de stroomonderbreking was.

De ontsnappingsroute: met een zelfgemaakt instrument genaamd ‘wroetschijf’ heeft de voortvluchtige zich een weg gebaand onder het beveiligingsnet.

Verslag:

op dinsdag 27 december 2011 circa 19:20 P.M werd directeur A.C. van instelling ‘Boerenerf’ door een buurtbewoner geïnformeerd dat er zich mogelijks een voortvluchtige uit bovenvermelde instelling op zijn eigendom bevond. Daar er wegens de feestdagen reeds een verminderde aanwezigheid van personeel was besloot directeur A.C. zelf deze melding te onderzoeken. Circa 19:25 kon directeur A.C. vaststellen dat de eerder genaamde voortvluchtige zich inderdaad op de oprit van de buurtbewoner bevond. Een volautomatische tuinverlichting met sensoren had op zijn aanwezigheid gereageerd en hem verblind.

Als reden voor zijn ontsnapping gaf de voortvluchtige het volgens hem onmenselijke gevangenisregime waaraan hij onderworpen is op. Volgens hem wordt hij, en ik citeer: ‘behandeld als een varken’. De voortvluchtige eiste een grotere portie appels in het dagelijkse rantsoen alsook meer en langere bezoeken van de ‘knuffeldame’. Het onmiddellijke vooruitzicht van een extra portie bieten kon de voortvluchtige uiteindelijk overtuigen om uit eigen beweging en vreedzaam terug te keren naar het beveiligde gebied.

Aanbevelingen:

Ondanks het feit dat de voortvluchtige een verleden heeft van vaak en overvloedig klagen is het inderdaad zo dat de jongste week door logistieke problemen met de leverancier er minder appels dan overeengekomen in het dagelijks rantsoen aanwezig waren. Stappen zijn reeds ondernomen om deze tekortkoming op te lossen.

De toevoeging van hooi aan het dagelijks rantsoen is ook aanbevolen. Zeker omdat het budget daartoe reeds toegekend is en er volgens onze bronnen tot de aanschaf hiervan is overgegaan. Enkel de aanschaf van een hooiruif dient nog te gebeuren. Hiertoe dient ruimte voorzien te worden in het budget van fiscaal jaar 2012.

Wij dringen aan op een betere monitoring van de medeplichtige solar power en het aanschaffen van een back-up systeem voor de energietoelevering. De nodige fondsen voor deze aanschaf zullen worden overgeheveld uit de algemene middelen naar de rekening van instelling ‘Boerenerf’.

Conclusie:

Deze uitbraak is snel, efficiënt en met minimale bijkomende kosten (1 extra portie bieten) opgelost. Indien bovenstaande aanbevelingen opgevolgd worden zien wij geen reden om een herhaling van de feiten te moeten vrezen.

Varkenskot: de wraak van de kippen

In deze post konden jullie al lezen dat wij een kinderspeelhuisje gekozen hadden als varkenskot. Hieronder zie je het afgewerkte resultaat. Als je goed oplet zie je dat we achter het venstertje isolatie hebben aangebracht. De afmetingen kwamen niet overal goed uit wat in redelijk wat spleten aan de venstertje resulteerde. Isolatie tegen de zijwanden (en voor alle zekerheid tegen het dak ook, zie dat het weer een strenge winter wordt) lost dat probleem op.

Ge ziet ook een haan staan op de foto. Dat is meteen de wraak van de kippen. Onder de grote spar was namelijk het favoriete plekje van de kippen. Alleen valt die spar nu binnen het grondgebied van the empire of the pig. De kippen waren daar niet al te tevreden mee. Heel regelmatig zaten ze in de struiken naast de weideafsluiting. Een beetje zielig te kijken naar de spar en hoe onze varkens daar nu het schoon weer uitmaakten. Totdat er 1 dappere kip zich over de omheining waagde en ontdekte dat de varkens helemaal niet agressief waren.

Toen was het hek van de dam. Het moment van de WRAAK was aangebroken.

Het varkenshok werd gekraakt en doet dienst als 1 groot legnest (met de haan die op wacht staat voor moest 1 van de varkens zijn madam durven te storen).

 Soms duikt zelfs de volledige kippenbende het varkenskot binnen (waarschijnlijk voor een gezellig theekransje of zo).

Alsof hun huisje innemen niet volstond stelen ze zelfs het eten vanonder de varkens hun snoet. En dat zijn zulke brave schatten dat ze dat allemaal laten gebeuren!

Nog een geluk dat het meestal donker is als de varkens hun eten krijgen en de kippen dan nog in hun boom zitten. Zo zijn ze op zijn minst tijdens de week verplicht hun eigen eten (wat ook gebroken mais bevat, net als bij de varkens) in hun eigen kippenhok op te eten en hebben de varkens toch nog een kans om rustig hun eigen eten op te eten.

 

‘Gratis’ brol

Mijn excuses dat het vervolg op deze post wat op zich laat wachten. Maar wegens alweer hectische werkomstandigheden en allerhande NMBS-perikelen is ‘s avonds de goesting om een post te schrijven niet al te groot.

Werkgewijs is het alweer druk, druk, druk. Na vrijdag doodziek te zijn gaan werken mag ik nu op mijn eentje het werk van drie voltijdsen doen. Awoe de baas die teveel verlof heeft toegestaan! Als beloning krijg je dan een joekel van een fles rode wijn (ik lust geen rode wijn) en mag je dan vernemen dat er dit jaar geen ecocheques komen (soit, ‘t kon erger, niet waar ex-collega’s?). En die fles vindt wel zijn weg naar een bereidwillige recipiënt.

Voor de rest is mijn neus pour les bonnes affaires nog steeds intact. Op bijna het perfecte moment een leuke lange termijn putoptie/korte termijn call optie constructie opgezet om uw vingers bij af te likken. Een iets concreter en (voor het merendeel van mijn lezers) leuker buitenkansje viel er te rapen bij deze sympathieke retailketen: wie voor 25 euro was- en of kuisprodukten kocht kreeg 2 gratis cinema tickets. Nu kan ne mens altijd wel wasproduct gebruiken (en dat spul wordt toch niet slecht) en af en toe gaan we ook wel ne keer naar de cinema. 25 Euro aan nuttige zaken uitgeven om ne leuke cadeau van 16 euro terug te krijgen, dat noemen wij ten huize boerenerf een buitenkansje! (Die optie-constructie was trouwens te vinden bij een andere, winstgevendere retailer. Kijk, dat vind ik nu een leuke toevalligheid).

Na nieuwjaar eens kijken of er geen leuke film speelt in het plaatselijke ciné-palace. Een lekker pizza en ne leuke film en ik ben content (‘kzenekik ne mens van simpele geneugtes).

Koddig

Meestal horen Jacobus en Corneel ons al van ver aankomen en staan ze reeds aan hun hok op ons te wachten.

Maar soms zijn ze achteraan hun weide zo bezig met te wroeten dat ze ons niet horen komen. Op die zeldzame momenten kunnen we ze zien rennen. En een varken dat rent, dat is een vree koddig zicht.

Kijk zelf maar eens:

Zondagse boodschappen

In Gent bestonden die uit brood halen bij de lokale Turkse bakker. Of met de fiets naar het marktje op het Sint-Michielsplein voor kip aan het spit, ne grilworst of Vietnamees. Nu we op den boerenbuiten wonen zien die er lichtjes anders uit.

Allereerst moest ik om 10u eten voor de beesten halen. Ik had 10 uur gezegd omdat we toch altijd reeds om 8u30 wakker zijn. Maar ge weet hoe dat gaat, net de dag dat ge een vroege afspraak hebt ligt ge om 9u nog stevig te snurken in uwe nest. Klein beetje gevloekt op mijn eigen! Maar dan toch mopperend opgestaan en bij een lokale schapenhouder hooi en voederbieten voor de varkens gaan halen.

‘t Was maar 200 kg bieten en 6 balen hooi maar de remorque lag al goed vol.

In tegenstelling tot de eigenwijze tuin, hier geen kindslaafjes om me te helpen bij het uitladen.

Daarna naar de boomgaardstichting voor 4 nieuwe boompjes (2 x Reine Claude D’altan, 1 x monsieur Hatif, 1 x Rode Boskoop) ter vervanging van de stormschade. Madam Boerenerf had op voorhand aan de telefoon gevraagd of die boompjes maximum 2 meter hoog waren. Want twee meter, dat kan nog net in de koffer (als de zetels plat liggen).

Zoals ge op de foto kunt zien waren de boompjes dus een beetje langer. Het transport was dan ook ietwat oncomfortabel voor ondergetekende. Na een uur begint dat toch wat pijn te doen aan uwe schouder zo 4 fruitboompjes.

Maar kijk, zowel ik als de boompjes hebben het overleefd. En ondertussen zitten ze al in de grond (het verslag geklaag daarover volgt nog).

Varkenskot: het ontstaan

Tijdens het grasduinen in ons archief was me opgevallen dat ik hier wel al verteld had over het inrichten van de weide voor de varkens maar nog niks gepost had over het varkenskot zelf. ‘T is nochtans een verhaal ter leering ende vermaeck!

Eigenlijk hebben varkens niet veel beschutting nodig. Dus qua kot kunt ge ongeveer alle kanten uit. Zolang ze droog en uit de tocht zitten is het goed. Denkende aan ons eigen gemak ging de voorkeur uit naar een bouwpakket. Bij de lokale tuinhuisverkoper zagen we onderstaand speelhuisje staan. Dat vonden wij wel ok qua afmetingen en prijs. Dus wij er eentje besteld.

Ik ga er eerlijk in zijn: dat speelhuisje was een halve vergissing. ‘t Is half goed want de beesten zitten inderdaad droog en uit de wind, geen klachten daar. ‘t Is ook half slecht want het is brol. Ik had het eigenlijk kunnen weten. Dat is gemaakt om kinderen een paar jaar in te laten spelen en dat merkt ge. De afmetingen zijn niet 100% correct (die luikjes voor de vensters zijn bv. veel te klein) en de kwaliteit van het hout is ook niet om over naar huis te schrijven.

D’er zat ook geen deftige handleiding bij (en daar heb ik dan weer een grondige hekel aan, als ge iets verkoopt dat mensen zelf in elkaar moeten vijzen steek daar dan op zijn minst nen deftige uitleg bij!).

De oplossing is dan om alle onderdelen uit te stallen en vervolgens u gezond verstand te gebruiken:

Vertrekkende van bovenstaande grote puzzel ben ik er dan toch in geslaagd om dat spellement in elkaar te flansen.

Achteraf bekeken had ik beter een klapke gedaan met onze expert boomhutten-bouwen. Want alhoewel de varkens er dus wel content mee zijn ben ik dat niet. Wegens nog veel te veel werk in ons eigen huis zal het een paar jaar mee moeten gaan maar daarna komt er iets anders in de plek. Ik zat te denken aan een bakhuisje (in het klein dan). Dat staat zo idyllisch in de tuin.

Soit, zorgen voor later.

Foto’s van het volledig afgewerkte varkenskot (met isolatie en al!) krijgen jullie te zien in de volgende post: ‘Varkenskot: de wraak van de kippen!’